[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16″ global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ custom_padding=”|||” global_colors_info=”{}” custom_padding__hover=”|||” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_text _builder_version=”4.16″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” inline_fonts=”Abel,Abril Fatface,ABeeZee” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”]<\/p>\n
De Po\u00ebzie van ons Lichaam <\/strong><\/span><\/p>\n Een pleidooi om meer in verbinding te komen met het lichaam, zodat we via de aanwezigheid in ons lijf meer aanwezigheid kunnen vinden in de wereld, en we via haar po\u00ebzie betekenis kunnen vinden in wie we zijn \u00e9n in de zin van ons bestaan.<\/em><\/em> <\/em><\/p>\n <\/u><\/strong><\/p>\n <\/em><\/p>\n De Franse filosoof Maurice Merleau-Ponty schreef ooit: \u2018Ons eigen lichaam is in de wereld, zoals het hart zich in het organisme bevindt: het blaast er leven in. [\u2026]\u00a0Het lichaam symboliseert de existentie en kan dit doen doordat het deze verwerkelijkt, alsook doordat het er zelf de actuele werkelijkheid van is\u2019\u00a0(Ph\u00e9nom\u00e9nologie de la perception, vrij vertaald).<\/em> <\/em><\/em><\/p>\n Wat Merleau-Ponty hiermee heeft bedoeld is dat ons lichaam de primaire drager is van ons bewustzijn. Door de aanwezigheid van ons lichaam in de wereld is er een wereld die aan ons verschijnt. Hiermee wordt de betekenis van het leven geschreven.\u00a0 Wat dit filosofisch domein met het psychologisch domein verbindt, is dat we ook uit meer recentelijk psychologisch-wetenschappelijk onderzoek hebben kunnen leren dat we aanwezig in ons lichaam dienen te zijn om deze (lichamelijke) aanwezigheid in de wereld te kunnen ervaren. Hiermee wordt niet slechts de aanwezigheid in ons fysieke lichaam bedoeld, waarmee we naar de dokter gaan als iets pijn doet of naar de fysiotherapeut als iets in het lichaam minder goed werkt. Wat ik waarneem in onze huidige cultuur is dat velen deze verbinding met het lichaam zijn verloren. We durven niet meer helemaal in ons eigen lichaam aanwezig te zijn, en kunnen het daarom ook niet helemaal. We hebben een lichaam, in plaats dat we een\u00a0lichaam zijn,\u00a0zoals Klinisch Psycholoog Paul Verhaeghe in zijn boek\u00a0\u2018<\/span>Intimiteit<\/em>\u2019\u00a0<\/span>ook al schreef.\u00a0<\/p>\n \u00c9\u00e9n verklaring hiervoor ligt in het maatschappelijk domein<\/em>, in de erfenis van ons Westerse Verlichtingsdenken. De tijdsgeest van de Verlichting heeft ervoor gezorgd dat we \u2013 naast alle mooie (wetenschappelijke) ontwikkelingen die het met zich heeft meegebracht \u2013 generaties-lang zijn opgegroeid zijn in ons hoofd en thans hebben geleerd dat ons lichaam op de tweede plaats behoort. Onze Ratio is hierbij als een goddelijk hoofd op een gouden plateau is neergezet, en ons lichaam zijn we gaan zien als instrument. We zijn het gaan behandelen als object dat bij klachten ontleed dient te worden, niet als iets waarmee we samenvallen en ons zodoende definieert, of op z\u2019n minst betekenis heeft \u00e9n geeft. Terwijl in ons lichaam onze gevoelens, emoties, instincten, ons denken, ons weten, ons familiesysteem, onze wereld huist. De bezieling is daarmee uit het lichaam gehaald. We hebben onszelf geobjectiveerd. En in die lijn der gedachte zou je kunnen zeggen dat we onszelf hebben ontmenselijkt.\u00a0<\/p>\n Een ander voorbeeld dat mooi illustreert hoe we onszelf afscheiden of afgescheiden worden van ons\u00a0lichaam ligt meer in het persoonlijke domein; met de ervaring van (intergenerationeel) trauma. Verschillende artsen, geleerden en psychotherapeuten zoals Peter Levine, Bessel van der Kolk en Gabor Mat\u00e9 zeiden het al: \u2018The Body Keeps the Score\u2019 <\/em>of (<\/em>When) \u2018The Body says No\u2019. In het geval van vroegkinderlijk trauma gaat dit proces nog een stapje verder. Of op z\u2019n minst sneller. \u00a0Het is juist als gezonde baby of klein kind dat je systeem de eigenlijke \u2019taal\u2019 van het lichaam behoort te leren \u2018spreken\u2019. Dat ik dit tussen haakjes zet is omdat dit natuurlijk een woordgrap betreft, want de expressie van het lichaam als uitingsvorm is pre-verbaal. Haar taal is symbolisch en\u00a0onmiddellijk tegelijkertijd. Het verwijst wel naar iets en geeft zodoende betekenis, maar haar structuur is onmiddellijk haar inhoud.\u00a0Wat ik daarmee bedoel is dat het een baby noch toegang heeft tot verbale taal, noch de capaciteit om zaken logisch te benaderen en te beredeneren. De relatie van een baby met hun binnen en buitenwereld en de herinneringen die hieraan worden opgehangen, zijn slechts somatisch; ze verschijnen via het lichaam. Dit is de realiteit die ze ervaren.<\/p>\n Als er al op zo\u2019n vroeg moment al (vele) traumatische ervaringen hebben plaatsgevonden en die traumatische sensaties bijna de enige wereld is die ze kennen, wordt hun lichaamstaal opeens met heel veel betekenis voorzien. Overweldigend veel zou je kunnen zeggen. En baby\u2019s hebben de fysieke mogelijkheid niet om er vandoor te gaan (te vechten), of uit de situatie te stappen (te vluchten). Dus ze bevriezen. En hierbij wordt vaak onbewust besloten om die symbolische taal helemaal niet meer eigen te maken. In plaats daarvan wordt het lichaam verstoten, uitgesloten, in Exile geplaatst, naar een onbewust eiland hier ver vandaan. En hier komt wel logica bij kijken, want bij een ander land hoort ook een andere taal; \u00e9\u00e9n die we vaak niet op natuurlijke wijze spreken, vaak half zo goed als onze moedertaal.\u00a0En ga maar bij jezelf na; in een vreemd land met bijpassend vreemde taal, zijn we vaak maar de helft van onszelf.<\/p>\n Na deze ervaringen op jonge leeftijd worden gedurende het volwassen leven vaak de rijtjes aan gevoelens en sensaties waar herinneringen in liggen opgeslagen, terug het lichaam en brein ingestampt. Soms gaat dat langzaam, soms dendert het met een treinvaart over iemand heen. Bijvoorbeeld wanneer het lichaam aanklopt met allerhande intense lichamelijk-psychische klachten en deze niet op enkel medische wijze kunnen worden verklaard, of een moment waarop relationele onveiligheid wordt herbeleefd in een partner- en of werkrelatie, en het lichaamsbewustzijn wordt ge her-activeert, omdat het zich dit weggestopte moment opeens herinnert (vaak gebeurt dit momenten van rouw en verlies). En als het eenmaal terug in het lichamelijk bewustzijn is geplaatst, blijft het net zolang aandacht vragen totdat wordt begrepen dat de grammatica, vocabulaire maar vooral ook de witregels van het gehele lijf nodig zijn om volwaardig betekenis en expressie te kunnen geven aan jezelf. Om vitaal en volwaardig te kunnen leven.<\/span>\u00a0<\/span><\/p>\n Omdat het vitale deel en het niet vitale- ofwel trauma deel in de ontwikkeling van identiteit zijn samengesmolten, zoals we hebben geleerd vanuit trauma- en ontwikkelingspsychologie, kan er niet worden gekozen voor de aanwezigheid van het \u00e9ne, en de afwezigheid van het andere. En hoewel dit lastig is om te accepteren, weten we eigenlijk ook wel; dat er geen licht is zonder schaduw en dat de samenkomst van beiden juist vruchtbare grond bieden voor po\u00ebzie. Maar daarvoor zijn er wel noodzakelijke ingredi\u00ebnten nodig; veiligheid en vertrouwen. Alleen dan kun je je verbinden met jezelf, je gehele lichaam, en daarmee ook met de ander. En als je als volwassen hier toch nog niet klaar voor bent, toont het systemisch werk dat je kinderen of andere familieleden dit automatisch vaak cadeau krijgt.<\/p>\n Laatstgenoemde voorbeeld is er wellicht \u00e9\u00e9n in kwadraat; radicaler en meer allesomvattend dan (gelukkig!) de meesten van ons op dagelijkse basis ervaren. Maar in meer genuanceerde vorm gebeurt het heel vaak dat we (nare) gevoelens in ons lijf liever niet voelen en er vaak voor vluchten in plaats van integreren. Ook al is het om de dag effectiever door te kunnen komen. Dat laatste is geen probleem, mits we daarna aan het einde van de dag weer terug in ons lichaam kunnen landen.<\/p>\n \n Er druppelt vandaag de dag in het maatschappelijk domein w\u00e9l steeds meer besef binnen dat we niet alleen maar betekenis moeten halen uit het brein. De laatste ontwikkelingen in de Geestelijk Gezondheid-Zorg (GGZ) laten zien dat behandelingen niet slechts meer een cognitieve aangelegenheid moeten zijn en er meer verbinding tussen lichaam en geest moet worden gelegd. Lichaams-gerichte therapie vormen, zoals de Sensory-motor-psychotherapie die is ontwikkeld door dr. Janina Fisher en de methode van Somatic Experiencing, ontleent aan het grondwerk van de trauma-therapeut en biofysicus Peter Levine, werden beiden ooit als complementaire methoden beschouwd. Inmiddels hebben zij hun intrede gedaan in de reguliere Geestelijke Gezondheids-zorg. Deze verschuiving binnen de GGZ lijkt samen te gaan met een paradigma-verschuiving binnen onze samenleving; waarbij het vroegere gedachte goed dat een radicale vorm van autonomie de belangrijkste onderlegger is voor onze individualistische samenleving, plaatsmaakt voor een meer relationele kijk op de wereld. Namelijk dat de mens IS, beschouwd dient te worden, in relatie tot haar context, tot de natuur en tot anderen. We zijn relationele wezens; ons bestaan wordt gedefinieerd door de relatie en verbinding met onszelf, met ons lichaam, en via ons lichaam met de ander. Dit laatste is natuurlijk ook gewoon een biologisch gegeven; onze lichamen komen letterlijk \u00a0uit andere lichamen voort.<\/p>\n Dit heeft wellicht ook te maken met het feit dat in de wetenschap langzaamaan doch gestaag wordt toegegeven dat een holistisch wereldbeeld, waarin ecologisch gezien alles met elkaar in verbinding staat \u2013 geest met lichaam, lichaam met natuur \u2013 ons een duurzame kijk op de wereld geeft waar we we (terug) naartoe dienen te gaan leven. En zo komen we ook terug bij het Systemisch gedachtegoed: dat alle systemen elkaar be\u00efnvloeden; zoals een lemniscaat -altijd in wording, altijd in beweging.<\/p>\n In de alledaagsheid van het bestaan laten we het vinden van deze betekenis in en met het lichaam vooral nog aan domeinen zoals de (dans)kunst over. Want zeg nou zelf; wanneer heb je ooit in een vergadering gezeten waar besluiten werden gemaakt gebaseerd op de sensaties van het lijf, tezamen (of naast) goed rationeel doordachte redenen? Dus of het nu komt door individuele (traumatische) ervaringen aan de ene kant, door de maatschappij waar we in zijn opgegroeid aan de andere-, \u00f3f door de vele nuances daartussen in; wanneer we afstand doen van ons lichaam, er niet meer mee kunnen samenvallen en haar\u00a0onmiddellijke\u00a0taal niet meer kunnen spreken, raken we van haar vervreemd. Een gevoel van Zelf, het ontwikkelen van een identiteit, is niet iets statisch en blijft altijd in beweging en in ontwikkeling, zoals filosoof en vader van het existentialisme Jean-Paul Sartre ooit heeft geschreven. Je kunt niet meer worden wie je was.\u00a0<\/span>(Traumatische) Gebeurtenissen zijn geschied en de erfenis van de eeuwen waarin we dat lichaam compleet zijn vergeten kunnen ook niet meer worden teruggedraaid.\u00a0<\/span>Wat we wel kunnen doen is de taal van het lichaam (opnieuw) leren spreken. Verbinding zoeken met ons lichaam en ons zodoende opnieuw te leren belichamen.<\/p>\n Onszelf opnieuw leren belichamen, de diepe verbinding met onszelf en met andere leren durven voelen, is \u2013 om te spreken in de woorden van traumatherapeut Olivier Winants – een heldendaad. Ik pleit er daarom voor dat we meer (terug) in verbinding komen met alle dimensies van ons lichaam, zodat we met onze aanwezigheid in het lichaam haar taal leren spreken en begrijpen. \n \u00a0\u2013 Merleau-Ponty, Maurice; <\/span><\/span>Fenomenologie van de Waarneming<\/em><\/strong>;<\/strong> Boom 2009. <\/span><\/p>\n [\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" De Po\u00ebzie van ons Lichaam Een pleidooi om meer in verbinding te komen met het lichaam, zodat we via de aanwezigheid in ons lijf meer aanwezigheid kunnen vinden in de wereld, en we via haar po\u00ebzie betekenis kunnen vinden in wie we zijn \u00e9n in de zin van ons bestaan. De Franse filosoof Maurice Merleau-Ponty […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1609,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"\n \"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.\"<\/p>\n\n\n\n \"Sed ut perspiciatis unde omnis iste natus error sit voluptatem accusantium doloremque laudantium, totam rem aperiam, eaque ipsa quae ab illo inventore veritatis et quasi architecto beatae vitae dicta sunt explicabo. Nemo enim ipsam voluptatem quia voluptas sit aspernatur aut odit aut fugit, sed quia consequuntur magni dolores eos qui ratione voluptatem sequi nesciunt. Neque porro quisquam est, qui dolorem ipsum quia dolor sit amet, consectetur, adipisci velit, sed quia non numquam eius modi tempora incidunt ut labore et dolore magnam aliquam quaerat voluptatem. Ut enim ad minima veniam, quis nostrum exercitationem ullam corporis suscipit laboriosam, nisi ut aliquid ex ea commodi consequatur? Quis autem vel eum iure reprehenderit qui in ea voluptate velit esse quam nihil molestiae consequatur, vel illum qui dolorem eum fugiat quo voluptas nulla pariatur?\"<\/p>\n\n\n\n \"But I must explain to you how all this mistaken idea of denouncing pleasure and praising pain was born and I will give you a complete account of the system, and expound the actual teachings of the great explorer of the truth, the master-builder of human happiness. No one rejects, dislikes, or avoids pleasure itself, because it is pleasure, but because those who do not know how to pursue pleasure rationally encounter consequences that are extremely painful. Nor again is there anyone who loves or pursues or desires to obtain pain of itself, because it is pain, but because occasionally circumstances occur in which toil and pain can procure him some great pleasure. To take a trivial example, which of us ever undertakes laborious physical exercise, except to obtain some advantage from it? But who has any right to find fault with a man who chooses to enjoy a pleasure that has no annoying consequences, or one who avoids a pain that produces no resultant pleasure?\"<\/p>\n\n\n\n \"At vero eos et accusamus et iusto odio dignissimos ducimus qui blanditiis praesentium voluptatum deleniti atque corrupti quos dolores et quas molestias excepturi sint occaecati cupiditate non provident, similique sunt in culpa qui officia deserunt mollitia animi, id est laborum et dolorum fuga. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Nam libero tempore, cum soluta nobis est eligendi optio cumque nihil impedit quo minus id quod maxime placeat facere possimus, omnis voluptas assumenda est, omnis dolor repellendus. Temporibus autem quibusdam et aut officiis debitis aut rerum necessitatibus saepe eveniet ut et voluptates repudiandae sint et molestiae non recusandae. Itaque earum rerum hic tenetur a sapiente delectus, ut aut reiciendis voluptatibus maiores alias consequatur aut perferendis doloribus asperiores repellat.\"<\/p>\n\n\n\n \"On the other hand, we denounce with righteous indignation and dislike men who are so beguiled and demoralized by the charms of pleasure of the moment, so blinded by desire, that they cannot foresee the pain and trouble that are bound to ensue; and equal blame belongs to those who fail in their duty through weakness of will, which is the same as saying through shrinking from toil and pain. These cases are perfectly simple and easy to distinguish. In a free hour, when our power of choice is untrammelled and when nothing prevents our being able to do what we like best, every pleasure is to be welcomed and every pain avoided. But in certain circumstances and owing to the claims of duty or the obligations of business it will frequently occur that pleasures have to be repudiated and annoyances accepted. The wise man therefore always holds in these matters to this principle of selection: he rejects pleasures to secure other greater pleasures, or else he endures pains to avoid worse pains.\"<\/p>\n","_et_gb_content_width":"","_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[14],"tags":[],"class_list":["post-4488","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-artikelen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/aurum-aurelie.com\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4488","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/aurum-aurelie.com\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/aurum-aurelie.com\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/aurum-aurelie.com\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/aurum-aurelie.com\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4488"}],"version-history":[{"count":129,"href":"https:\/\/aurum-aurelie.com\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4488\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5705,"href":"https:\/\/aurum-aurelie.com\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4488\/revisions\/5705"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/aurum-aurelie.com\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1609"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/aurum-aurelie.com\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4488"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/aurum-aurelie.com\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4488"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/aurum-aurelie.com\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4488"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
<\/span>Het is een waarachtige Westerse filosofie die overeenkomt met grondgedachtes binnen\u00a0bepaalde Oosterse en inheemse filosofie\u00ebn, waar bewustzijnsvormen via het lichaam gelokaliseerd kunnen worden.\u00a0<\/span><\/p>\n
Het gaat erom dat we juist de aanwezigheid van gevoelens en emoties dienen te ervaren die zich via het innerlijk lichaam manifesteren. In verbinding kunnen staan met je gehele lichaam is van primair belang voor het kunnen ervaren van dat wat authentiek en eigen is, en daarmee van het hebben van een gevoel van Zelf.<\/p>\n
W<\/em>anneer\u00a0we een overweldigende ervaring hebben meegemaakt die gevoelens en emoties van extreme onveiligheid hebben oproepen in het lichaam is \u00e9\u00e9n natuurlijke reactie om deze gevoelens en sensaties die zich in het lichaam manifesteren\u00a0<\/span>juist<\/em>\u00a0<\/em><\/span>niet<\/em>\u00a0meer<\/em> <\/span>te willen voelen. Want we moeten verder met het leven. Overleven. Of op z\u2019n minst presteren. Er kan dan worden gekozen om dit innerlijk lichaam in het rijk van de afwezigheid te laten tuimelen, als onbewuste overlevingsstrategie. In de psychologie hebben ze hier een mooie term voor: dissociatie; een toestand van verlaagd bewustzijn, waarbij je intelligente systeem je gedachtes, gevoelens en herinneringen als niet van jezelf beschouwt. Zodat indien de ervaring in een andere situatie wordt her activeert deze niet wordt gevoeld.
Het is een intelligente strategie die aanvankelijk goed lijkt te werken. In gebalanceerde mate kan het er inderdaad voor zorgen dat bepaalde doelen -bijvoorbeeld in sport of op werk – worden bereikt die wellicht niet zouden lukken als je zou stilstaan bij alle gevoelens en sensaties die op dagelijkse basis worden getriggerd. Maar op den duur verzet zich dit tegen je. Wanneer je \u2013 na in overlevingsstand te hebben gestaan of vele maten van stress hebt ervaren – niet meer in je lichaam aanwezig kan zijn, verlies je namelijk ook de verbinding met het deel waar je energie en kracht, ofwel je levensvreugde zit. Je Qi <\/em>of\u00a0<\/span>Te \u2013<\/em>zoals het in het Tao\u00efsme en de Oosterse filosofie wel wordt genoemd. Dit sluit aan bij de levenswijsheid die Merleau-Ponty ons al had laten inzien; indien je een lichamelijk bewustzijn verliest, verlies je daarmee wie je in wezen bent. \u00a0<\/span>En daarmee is slechts inzetten op overleving noch duurzaam noch regeneratief.<\/p>\n
Familie-opstellingen en systemisch werk, waarbij de inzet van het lichaam naast de inzet van het cognitief-psychologische domein een methodische randvoorwaarde is, krijgt op dagelijkse basis meer wetenschappelijke volgelingen. Het lichaam lijkt daarmee langzaamaan net zo belangrijk te worden als de dialoog. Volgens dokters, therapeuten, en psychiaters zoals Jim van Os, moet er meer dan ook integraal naar een ziektebeeld gekeken worden, waarbij geest, lichaam, hart en ziel op een gedeelde eerste plek worden gezet.<\/p>\n
Heb je weleens gezien dat in de schoolbanken of op de universiteit het lichaam wordt meegenomen in de les? En nee, dan bedoel ik niet de gymzaal? En wees eerlijk; doet merendeel van de Nederlandse bevolking eigenlijk niet stiekem yoga en meditatie om vervolgens in diezelfde genoemde vergaderingen of het leven \u00fcberhaupt mentaal fitter en effectiever te kunnen zijn? Om dat lichaam de gehele rest van de dag weer te kunnen vergeten of te commanderen?\u00a0<\/p>\n
Het verlies van verbinding met- en bewustzijn door middel van het lichaam is een verlies van bewustzijn van onszelf. En als je uit verbinding bent met jezelf, kan je de verbinding met en voor anderen of met de wereld ook niet meer voelen. Want met ons lichaam zijn we de natuur, en zijn we de wereld.<\/p>\n
Want het vergt moed om dat wat ooit is verbannen terug naar huis uit te nodigen, zodat we met het open van die poort onze ervaringen kunnen integreren en onszelf als geheel weer kunnen insluiten. Om vervolgens via de lichamelijke \u00e9n rationele en gesproken taal dat wat bezield in ons huist tot uitdrukking laten komen. Dit insluiten en ontsluiten wie we in wezen zijn, heelt onszelf en daarmee de generaties na ons.<\/p>\n
We door te luisteren naar haar po\u00ebzie en het vinden van haar symboliek betekenis kunnen vinden in wie we zijn \u00e9n in de zin van ons bestaan.<\/span><\/p>\nBronnen<\/span><\/h1>\n
<\/span>– \u00a0Verhaeghe, Paul;\u00a0Intimiteit,\u00a0<\/em>De Bezige Bij 2018<\/span><\/span>
– \u00a0Mat\u00e9, Gabor; When the Body says No – The Cost of Hidden Stress, <\/em>Vermillion 2019<\/span>
– Van der Kolk, Bessel, The Body Keeps the Score – Mind Brain and Body in the\u00a0Transformation of Trauma, \u00a0<\/em>\u00a0Penguin Books LTD 2015\u00a0<\/span>
– Fischer, Janina, Ogden Pat; Sensorimotor Psychotherapy Interventies voor Trauma-verwerking en herstel van gehechtheid<\/em>, Uitgeverij Mens! 2017<\/span>
– Rupert, Franz;\u00a0Symbiose en Autonomie, Uitgeverij Mens! 2020<\/em><\/span><\/p>\nThe standard Lorem Ipsum passage, used since the 1500s<\/h3>\n\n\n\n
Section 1.10.32 of \"de Finibus Bonorum et Malorum\", written by Cicero in 45 BC<\/h3>\n\n\n\n
1914 translation by H. Rackham<\/h3>\n\n\n\n
Section 1.10.33 of \"de Finibus Bonorum et Malorum\", written by Cicero in 45 BC<\/h3>\n\n\n\n
1914 translation by H. Rackham<\/h3>\n\n\n\n